Reisverslag 4-7 maart 2018 door Deepa Zijlstra, penningmeester

Bezoek aan Karuna

Ik - Deepa Zijlstra, penningmeester bij SKKJ - ben twee weken samen met een goede vriend op rootsreis geweest in ons geboorteland India. Tijdens onze reis hebben we - op eigen kosten - een 'uitstapje' gemaakt naar Karuna. Graag wil ik mijn ervaringen in dit fascinerende land met jullie delen.

Op 23 februari 2018 begon onze reis naar India. We vlogen van Amsterdam naar Bangalore. In Bangalore woont Sunila De, zij is samen met haar inmiddels overleden man Amal De de oprichter geweest van SSG (Shishu Sangopan Griha) in New Delhi van waaruit destijds de kinderen werden geadopteerd. Via hun zoon Jim De wisten we dat de kans groot was dat ze niet thuis zou zijn, maar in Delhi bij Jim. Dit was ook inderdaad het geval. Desondanks hebben wij een paar leuke dagen in Bangalore beleefd. Het was een groene stad, met blauwe lucht (geen smog!), niet zo toeristisch en een prima stad om eerst even wat te acclimatiseren.

Vanuit Bangalore vlogen wij op 26 februari naar onze geboortestad Kolkata (Calcutta). Hier hebben we een mooie tijd gehad. Het was fijn om terug te zijn in de geboortestad. Het is een soort thuiskomen, net als negen jaar geleden op mijn eerste rootsreis. Het is herkenbaar, je valt niet op, en nu je wat ouder bent en zelf een gezin hebt, is het allemaal wat meer ontspannen.

Op 4 maart vlogen wij via Delhi, naar Jabalpur. We vlogen in een propeller vliegtuig van Air India, omdat op de luchthaven van Jabalpur geen grote vliegtuigen kunnen landen. Op maandag 5 maart ging ik dan toch echt naar de kinderen van Karuna. Om half 11 reden we vanuit ons hotel naar het huis. De totale rit duurde ongeveer 25 minuten. We arriveerden bij Karuna en de grote poort werd voor ons geopend. Allwyn, de manager van Karuna, opende vervolgens de deur naar hal. We werden hartelijk verwelkomd met een mooie bloemenkrans. Daarna werden we voorgesteld aan de gehandicapte kinderen van Karuna. Dit was een speciaal moment. Nu had ik de mogelijkheid om de kinderen echt te zien in plaats van op een foto of een film! Dit was heel bijzonder en gaf een geweldig gevoel. Alle kinderen waren blij ons te zien! Na de eerste kennismaking met de kinderen stond er een heerlijke lunch voor ons klaar.

Van Allwyn begrepen wij dat de vijf meisjes die niet gehandicapt zijn, maar wel in Karuna wonen, hun examens maakten op school en daarna zouden terugkeren naar Karuna. Dit was mijn kans om te vragen of het mogelijk was om de meisjes op te halen van school. Ik was erg benieuwd naar de school. Gelukkig bleek het mogelijk en vertrokken we naar hun school om ze op te halen. De school lag op een enorm terrein omheind met een hek en beveiliging. Vier meisjes zitten op dezelfde school en één meisje gaat naar een andere school. Het was erg fijn om de meisjes te ontmoeten en te zien dat ze naar goede scholen gaan. Het schoolplein zag er netjes uit evenals de klaslokalen. Het is een rustige omgeving, waar de leerlingen zich goed kunnen concentreren en het er ook vrolijk uitzag. Ze leren daar overigens alleen Hindi en geen Engels. Dit maakte de communicatie wel lastig, maar met handen en voeten kom je toch een heel eind. Na onze terugkeer in Karuna heeft Allwyn ons een rondleiding gegeven door het gebouw. Het is echt een groot en ruim huis met voldoende ruimte voor alle kinderen. Het gaf mij een heel goed gevoel om zelf door Karuna te lopen en te zien hoe de kinderen er wonen. Om te zien hoe liefdevol ze worden verzorgd door de vier vrouwen die 24 uur per dag voor de kinderen zorgen alsof het hun eigen kinderen zijn. Na deze dag met veel indrukken, kon ik met een gerust hart terugkeren naar ons hotel.

De volgende dag hebben we eerst het een ander in de omgeving gezien en zijn we in de middag teruggekeerd naar Karuna. Mijn nichtje en haar moeder en goede vrienden van mij, hadden mij geld meegegeven voor de kinderen om daar ter plekke te besteden. Allwyn had ons laten weten dat de kinderen kleding nodig hebben. Omdat dit moeilijk is voor ons om zelf te kopen, zijn er twee verzorgsters met ons meegegaan. Voordat we richting de winkel gingen, hebben we van de buitenkant het appartement kunnen bekijken waar de vijf meisjes met een verzorgster hoogstwaarschijnlijk gaan wonen volgende maand. Dit is ook hard nodig voor ze, om zich voor te bereiden op een leven na Karuna als ze daar in de toekomst aan toe zijn. Dit zal de meisjes helpen om te socialiseren en zelfstandig te worden. Het appartement is rustig gelegen en op de route tussen Karuna en hun school.

Daarna zijn we naar de winkel gegaan om spullen voor de kinderen te kopen. Het geld is goed besteed! Een hele stapel kleding, broeken, sokken, ondergoed, schoenen, schoolschoenen, et cetera hebben we gekocht. Ook kochten we ballen om mee te voetballen en te kunnen overgooien. Nadat we terug waren, hebben we nog met de kinderen gespeeld. Ook hebben we kunnen zien hoe Sheena en Lalit aan de papieren tassen werken! Erg mooi om dit te zien. Heel fijn dat we destijds de papiermachine hebben kunnen aanschaffen.

De volgende en ook onze laatste dag in Jabalpur op 7 maart hebben we ook voor een groot gedeelte bij Karuna doorgebracht. De kinderen waren erg blij om ons weer te zien. We hebben getekend met Malar, buiten met de bal gespeeld met de vijf meisjes en Lalit. Het was weer erg fijn om bij de kinderen te zijn. Helaas moesten we rond 16 uur richting de luchthaven en dus met pijn in mijn hart afscheid nemen van deze lieve kinderen. Na een hele mooie groepsfoto was het toch echt tijd om gedag te zeggen. Dit was voor mij een triest moment. In die paar dagen ben ik toch gehecht geraakt aan alle lieve en blije kinderen.

Ik heb een hele fijne tijd gehad bij Karuna. Het was geweldig om alle kinderen te ontmoeten en te zien hoe ze daar leven. Ik heb met mijn eigen ogen kunnen zien dat ze liefdevolle verzorging krijgen en ze het goed hebben in Karuna. Nu weet ik nog beter waarvoor ik mij inzet hier vanuit Nederland.

 

Groetjes, Deepa Zijlstra


Copyright © 2014. All Rights Reserved.