Reisverslag 11-13 februari 2015 door Wim Schaap, penningmeester

Op reis naar India
Daar ga ik dan op maandagochtend met Lufthansa via München naar Delhi voor een maand India. De eerste week staat in het teken van mijn bezoek (op eigen kosten) aan Karuna in Jabalpur en ik ben heel benieuwd wat ik daar zal aantreffen. Dit project is het vervolg van het project dat Amal De in Bangelore had opgezet en in 2002 heeft Jim De dit project overgebracht naar Jabalpur. De reden daarvan is dat de streek een veel lagere levensstandaard heeft dan Bangelore en daardoor met minder geld meer kan worden bereikt.

Op weg naar Jabalpur
Woensdag 11 februari gaat de wekker om 05:00 uur om op tijd op het vliegveld te zijn. Air India had inmiddels al haar vluchten gecanceled en Jim had voor mij nog een plek bij Spicejet kunnen vinden. De airport van Jabalpur is klein en vrij open dus als er koeien op de landingsbaan lopen of er is dichte ochtendmist dan vliegen ze gewoon weer terug naar Delhi. Jim was inmiddels met de trein (15 uur) vertrokken naar Jabalpur en we hebben afgesproken gezamenlijk in Jabalpur te ontbijten.

Jabalpur
Zoals Jim het noemt een dorp van 2,2 miljoen inwoners waar je geen buitenlanders ziet en waar je wordt aangestaard alsof je een alien bent. De militaire basis vormt de grootste werkgever in de omgeving. Verder is er niets te doen in Jabalpur behalve het kijken bij the marble rocks, 22 km ten westen van Jabalpur, en een natuurreservaat op halve dag rijden.

Ontvangst Karuna
Op het vliegveld stond Allwyn te wachten om me naar het hotel te brengen. Met Jim ontbeten, de laatste informatie uitgewisseld en dan op weg naar het project. Ze hebben de meisjes thuis gehouden van school, omdat er bezoek uit Nederland kwam. De ontvangst was allerhartelijkst. Ik kreeg van de meisjes een voor een een bloemenkrans en een gesproken welkom. Ook de verstandelijk gehandicapte kinderen heetten me welkom. Daarnaast waren er bloemen van Allwyn en de staf.
Na aankomst koffie en thee kregen we een rondleiding, natuurlijk onder begeleiding van de kinderen.

Locatie en het gebouw
Wat me meteen opviel bij de locatie was de warme uitstraling van het gebouw en de inrichting. Ik heb geprobeerd om naar het project te kijken volgens Indiase maatstaven en ik moet zeggen dat ik onder de indruk was. Ik ben in India in veel kindertehuizen geweest en altijd waren daar die geurtjes, zal ik maar zeggen. Het huis is schoon en van binnen goed onderhouden, geen luchtjes en alles volgens een strak stramien. Ook de buitenkant zag er verzorgd uit met een tuin en een dubbele schommel (gift van een hoge militair), groentetuin, konijnen en een geit.

De kamer die vroeger gebruikt werd door Spaanse vrijwilligers is nu het terrein van de meisjes met goede en stevige stapelbedden en niet te vergeten voor iedereen een kast met een locker. Dat had niet gehoeven van Jim, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Echt iets helemaal voor jezelf; in elke kast eigen kleding. En hier zie je dus de inbreng van Allwyn die dit heeft geregeld. De bureautjes worden gebruikt voor studie. Elke schooldag komt teacher Ani om de meisjes 2,5 uur te ondersteunen. Beneden zijn de ruimtes voor de gehandicapte kinderen. Zij slapen nog op matrassen op de grond, maar dit heeft ook te maken met de hygiëne van de kinderen. Er zijn geen speciale hulpmiddelen voor het douchen, maar de kinderen krijgen ’s nachts wel incontinentiemateriaal om. Aan het zitcomfort mag wel iets gedaan worden en ook de rolstoelen (3) zijn een bittere noodzaak.
Daar kunnen we misschien een project voor maken. Ook zou het mooi zijn om voor Ashima, een van de meisjes een looprek of iets dergelijks te organiseren. Misschien zou het iets voor een deskundige vrijwilliger zijn om een en ander te inventariseren.

De kinderen
De foto’s spreken voor zich, de kinderen zien er goed gekleed uit, hebben zondagse kleding en ook kleding voor door de week met daarnaast schooluniformen. Ook de gehandicapte kinderen zien er goed verzorgd uit. Een keer per jaar krijgen de kinderen een medisch onderzoek en de tandarts is optioneel. Na twee dagen begonnen de meisjes vragen te stellen, of ik uit Spanje kwam en wat ik deed thuis. De kinderen spelen regelmatig in de tuin en helpen mee met kleine werkzaamheden. Ook de gehandicapte kinderen werken mee voor zover dat mogelijk is.

De organisatie
Allwyn heeft de dagelijkse leiding. Hij mag zich verder niet al te veel met de kinderen bemoeien, maar heeft wel een goed overzicht. Hij doet de externe contacten en ontvangt mogelijke sponsors uit Jabalpur. Hij doet de administratie en is voor Jim het aanspreekpunt in Jabalpur. Zijn vrouw is kostwinner. Zij heeft een goede baan in het plaatselijke ziekenhuis. Hij ziet Karuna als zijn tweede familie. Alle kinderen worden liefdevol benaderd en ik merk dat de sfeer onderling heel goed is. Iedereen wordt wel aangesproken op zijn of haar taken en als het niet goed is wordt er geen blad voor de mond genomen. De structuur is duidelijk. Shoba, Ramoni en Anita verzorgen de gehandicapte kinderen. Daarnaast koken Ramoni en Anita met ondersteuning. Rebecca zorgt voor de vijf meisjes en Madu is overal inzetbaar. De bewaker met zijn vrouw, er moet een man in huis zijn voor de veiligheid en als er onverwachte zaken zich voordoen, zorgen voor de moestuin en de vrouw maakt schoon in het gebouw.

Karuna Nederland
Met Jim en Saby (bestuurslid) heb ik in Delhi nog een vergadering gehad. Daar kwamen de plannen op tafel. Jim wil papieren tassen gaan maken, mogelijk bedrukt. Dat is te realiseren in de kamer achter het bureau van Allwyn. Dit zou een mooi project voor ons kunnen zijn. Alles binnen onze mogelijkheden. Daarnaast wil Jim op het stuk grond naast Karuna een soort business centrum maken. Hij gaat een projectvoorstel schrijven.

Alles overziend kunnen we spreken van een goed lopend project mede door de inzet van Jim en de staf in Jabalpur. De ondersteuning vanuit Nederland is hard nodig om het project te waarborgen in de dagelijkse gang van zaken. Ik begon vervolgens met een tevreden gevoel aan het volgende deel van mijn reis.

 


Copyright © 2014. All Rights Reserved.