Reisverslag 25 oktober 2015 familie Joosse

In oktober en november 2015 hebben we met ons gezin een reis door India gemaakt. Onze dochters, inmiddels 17 en 19 jaar oud, en wijzelf vinden het boeiend om te reizen door hun geboorteland. Wij hebben dit al meerdere keren gedaan. Ditmaal wilden we graag Jabalpur bezoeken waar onze oudste dochter geboren is. Een unieke kans om ook een bezoek te brengen aan het kindertehuis Karuna.

Vrijdag 23 oktober vliegen we naar Delhi van waaruit we de volgende dag doorvliegen naar Jabalpur, een vlucht van ongeveer drie uur. Een redelijk klein vliegtuig brengt ons erheen, de uitgeklapte deur wordt als trap gebruikt om in te stappen. Vanaf dat moment zullen we geen toerist meer zien. Met de hele reis piepende en ronkende geluiden zien we onder ons Delhi kleiner worden. De rivier Yamuna slingert en glinstert prachtig onder ons in een droog landschap. Dichterbij Jabalpur wordt het groener en landen we op het niet omheinde vliegveld. Het vliegveld is een groot veld droog struikgewas met wat asfaltstroken. Uit de verbrokkelde verkeerstoren steken wat betondraden. De koffers worden met een trekker vervoerd naar een gemoedelijk halletje. Dit is Jabalpur!

Zondag 25 oktober gaan we naar Karuna. We zijn zo benieuwd! Zes jaar geleden hebben we in Delhi in het tehuis van Jim een meisje – toen 4 jaar – ontmoet: Ashima. Zij heeft op ons een bijzondere indruk gemaakt. Ze heeft een grote beperking, door spasmes ontstaan vanwege zuurstofgebrek bij de geboorte. Ze kan niet praten, maar haar stralende glimlach was onvergetelijk. Ashima is later overgebracht naar Karuna, omdat daar meer behandelmogelijkheden zijn.

Wij worden deze ochtend enthousiast ontvangen. De schoolmeisjes en verzorgsters giechelen, de gehandicapte kinderen springen en maken geluiden van enthousiasme. Met een ontvangstritueel met bloemen en voor ieder een stip op het voorhoofd, begint ons bezoek. Wat een warme en gastvrije ontvangst!

Voor de vijf schoolmeisjes is, met een bijdrage van de kerkelijke gemeente uit onze woonplaats, via stichting Karuna een aparte slaapverdieping gemaakt met drie stapelbedden voor hen en Rebecca. Rebecca is een lieve jonge vrouw die ook bij hen op de kamer slaapt en de meisjes als een moeder begeleidt. Op deze kamer staan ook enkele bureautjes waar ze na schooltijd huiswerk maken. Allwyn en Jim zorgen ervoor dat ze elke dag enkele uren bijles krijgen. De meisjes laten enthousiast hun schoolwerk zien.

Beneden zijn de slaapruimtes voor de kinderen met een beperking, de keuken met koelkast en een eigen waterfiltersysteem. De sanitaire ruimte is eigenlijk een grote ruimte met een douche, één wasbak en een aantal toiletten. Het geheel ziet er verouderd uit, de hygiëne en privacy is voor Nederlandse normen onvoldoende. We vragen ons af wat de functie is van de tak boven op de toiletspoelbak. Nuttig bij een haperend doorspoelsysteem?

We maken kennis met de oudere kinderen. Dolenthousiast en een beetje gespannen zitten zij klaar voor het bezoek. In houten stoelen langs de wand zitten de kinderen die zich niet zelfstandig kunnen bewegen. Overduidelijk is dat zij aangepaste rolstoelen nodig hebben! Dit zou zowel voor de kinderen als hun verzorgsters veel gemak toevoegen zodat ze ook naar buiten kunnen.

Aan de wanden hangen prachtige kleurige tekeningen van Suresh en Ashima. Hoe bijzonder dat kinderen die zich niet kunnen uiten, zo prachtig kunnen tekenen! Dit zou zo in Nederland in een kunstgalerie kunnen hangen!

Ashima, inmiddels 10 jaar oud, herkennen we aan haar grote stralende glimlach. Ze heeft het hier goed, zien we. Haar twee vaste verzorgsters verzorgen haar dag en nacht met een ontroerende toewijding, ze slaapt zelfs tussen hen in! Ze proberen haar nu wat te leren lopen tussen hen in. Rollend en kruipend over de vloer kan ze zich zelfstandig verplaatsen en zo kruipt ze bij één van onze meiden op schoot. Ook Ashima heeft een aangepaste rolstoel nodig, voor haar verzorgsters is het te belastend haar steeds te moeten dragen.

Wat ons opvalt tijdens ons bezoek is de positieve sfeer. De kinderen en verzorgsters wonen hier als een grote familie bij elkaar. Sommige verzorgsters zien hun eigen familie een enkele keer per jaar. De zorg die deze kinderen krijgen is warm en liefdevol.

Als we met de manager Allwyn en later ook met Jim spreken, merken we hun zorgen over de toekomst. Ze voelen zich verantwoordelijk voor deze kinderen, zeker ook wanneer de schoolmeisjes in de huwbare leeftijd komen. In India blijft het moeilijk als je gehandicapt bent of geen familie hebt.

Bij het afscheid worden we door de hele groep uitgezwaaid, na een korte dag meeleven voelen we bij onszelf een enorme betrokkenheid en verbondenheid. We hopen vanuit Nederland blijvend iets voor hen te kunnen betekenen!


Copyright © 2014. All Rights Reserved.